Aardse (on)genoegens RSS feed for this section

Chocoladetaart

Kerst, en daarmee het kerstdiner, sluipt razendsnel dichterbij. Ik hou van kerst, van kaarsen, kerstbomen, zacht glanzende kerstballen en ach, zelfs een kerststalletje – het draagt bij aan de sfeer, al is het daar helemaal niet voor bedoeld. Voor mij is kerst het feest van het licht in de duisternis. Niet in religieuze zin, want ik geloof niet in een god, maar in letterlijke en figuurlijke zin. December is een donkere maand en het kerstfeest brengt daarin verlichting. En het is een feest dat me eraan herinnert dat ik het […]

Lees verder...

Nepfeta van Arla: perverse rotzooi

Even een ergernis spuien. Ik erger me aan het feit dat de reclame ons wijs wil maken dat ons eten liefst in de fabriek geproduceerd moet zijn, zodat we er zelf zo min mogelijk mee te maken hebben. Ik erger me aan het feit dat eten steeds minder een eigen smaak mag hebben die, god verhoede het, ook nog eens kan variëren. Een kipfilet moet gegarandeerd nergens naar smaken en die niet-smaak moet gegarandeerd altijd hetzelfde zijn. En ik erger me aan het feit dat de reclame ons nu ook […]

Lees verder...

Speurneuzen en lekker eten

Afgelopen weekend kocht ik eindelijk eens een boek van Andrea Camilleri. Zijn detectivereeks, die zich op Sicilië afspeelt, met commissaris Montalbano in de hoofdrol, stond al heel lang op mijn lijstje. Ook en vooral omdat er in recensies altijd op gewezen wordt dat die Montalbano zo van lekker eten houdt. Zo zat ik zondag dus lekker op de bank met het boek Sporen in het zand. En helaas, het viel tegen. Ja, de commissaris eet. Hij gaat elke dag lunchen bij een restaurantje in de buurt van zijn werk. Voelt […]

Lees verder...

Maak je neus zacht

Midden in de nacht word ik wakker doordat mijn man mij zachtjes aanstoot. ‘Je snurkt’, fluistert hij. ‘Sorry’, fluister ik terug en draai me om. Ik concentreer me op mijn neus en inderdaad, die is ‘hard’. Gespannen. En daardoor ga je hoorbaar ademhalen en snurken. Althans, dat zei mijn yogalerares, toen ik, jaren geleden, aan yoga deed. Steeds weer wees ze ons erop dat we ook ons gezicht moesten ontspannen. Dat bleek verbazingwekkend moeilijk. ‘Maak je neus zacht’, zei ze, maar hoe doe je dat? Op dit moment, in het […]

Lees verder...

Eieren met spek

Spek is zo ongeveer het verraderlijkste stukje vlees dat er bestaat. Veel vegetariërs vallen alleen al door de geur ervan van hun geloof. Het is mij zelf ook overkomen. Jarenlang at ik geen vlees. En geloof me, ik was behoorlijk streng in de leer. De kwellingen van de bio-industrie, daar wilde ik absoluut niet aan meewerken. Het viel me vaak zwaar, want ik hield van vlees en in die tijd (de jaren zeventig en tachtig) had je maar weinig alternatieven voor het lapje vlees of de bal gehakt. Gebakken kaasplakken, […]

Lees verder...

Pap

Het blijft me altijd verbazen hoe er in vergelijkende proeverijen geen verschil geproefd wordt tussen biologische en niet-biologische producten. Ik vind het verschil in smaak juist verbijsterend. Een ‘gewone’ courgette is een tamelijk smakeloos ding (vandaar ook dat zoveel mensen courgettes lekker vinden: het is me al vaker opgevallen dat hoe neutraler iets smaakt, hoe gretiger men het eet). Maar een biologisch geteelde courgette is een heel ander verhaal. Hoe eenvoudig je die ook klaarmaakt, je wordt er altijd gelukkig van. (Sterker nog: hoe eenvoudiger je hem bereidt, hoe beter […]

Lees verder...

Topkaas uit Lunteren

Gisteren (15 mrt 2010) een bezoek gebracht aan biologische boerderij De Groote Voort in Lunteren, waar Jan Dirk en Irene van de Voort de befaamde Remekerkaas maken. Een biologisch bedrijf, waar uitgebreid wordt nagedacht over de beste manier van het land verzorgen, koeien houden, melken en kaas maken – en vooral de samenhang daartussen. Gezond grasland levert goed voer op voor de koeien, die daardoor niet alleen betere melk (en dus kaas) geven maar ook betere mest, die weer gebruikt wordt op het land, enzovoort. We mogen tussen de Jerseykoeien […]

Lees verder...

Lieve vrienden

‘Sterf in vrede, lieve vrienden.’ Deze dramatische zin mompel ik altijd voor me uit als ik op de snelweg weer zo’n vrachtwagen vol varkens, kalveren of kippen inhaal. En al klinkt het misschien wat theatraal, het komt recht uit mijn hart. Dieren die in de bio-industrie worden grootgebracht, hebben geen leven. Ik hoef denk ik niemand meer te vertellen dat biggen zonder verdoving worden gecastreerd. Dat hun hoektanden worden getrokken en hun krulstaartjes afgehakt. Hun korte, gekwelde bestaan eindigt met een onaangename rit naar het slachthuis en als ze geluk […]

Lees verder...